znów jestem chwilą ze skrzydłem do lotu
w nocy zawiłość lecę jak w święty spokój
w cerkiewną dal z bukowej rosy
co płacze nad zbyt ludzkim losem

w knajpiany gwar do dłoni zmarzniętych przy stole
gdzie wina smak określa wiarę (i wolę)
w zbyt ludzki raj gdzie tango na pięć par
zobaczysz jak zza stołu śpiewa jak z nut

zbyt ludzki bóg.